HET KAN DUS WÈL!!!

Afgelopen weekend hebben ik tijdens Donnerwetter Day 2017 de beste festivalervaring uit mijn leven gehad. Het was een onbeschrijvelijke avond, nacht en ochtend bomvol uitsluitend supertof programma. Heb mijn ogen uitgekeken en oren uitgeluisterd.

Het mooiste is dat bijna geen van de bands, artiesten, kunstenaars en andere creatievelingen het moet hebben van uitgebreide aandacht op radio, TV of een of ander ‘edgy’ hipsterplatform. En toch zat Luxor Live tot aan de nok toe gevuld met publiek. Wat heb ik vaak gedacht terwijl ik rondliep: het kan dus verdomme gewoon wel!

Nou is Donnerwetter Day niet uniek als het gaat om het neerzetten van obscuur programma, maar wat – wat mij betreft – het allermooiste is aan het festival is dat er niet zo’n bedompt sfeertje hangt wat volk aantrekt dat liever vertoeft op de reeds genoemde platforms. Dat soort muziekpolitie is altijd in grote getale aanwezig op festivals met een dergelijke programmering om alles te duiden via social media, elkaar na te praten en weet ik wat. Zo niet hier! Donnerwetter Day was een avant-garde tentfeest, een psychedelische dorpskermis, een punky hippiefeest zonder punkers en hippies, een optimistische en creatieve apocalypse: het was prachtig.

Ik had de grote eer om een piepkleine bijdrage te mogen leveren door tussen 19:30 uur en 5:00 uur lawaai te maken in een gangkast tussen de toiletten in de kelder. Bij een festival als dit voelt dat als een headlinerplek op het hoofdpodium van Pinkpop of iets dergelijks.

Donnerwetter: SUPERBEDANKT!!!

Foto’s door Xavier Teerling

Interview Where The Bands Are

Pieter Holkenborg wordt zonder muziek ‘helemaal gek’

Pieter Holkenborg heeft “muzikaal gezien niets te klagen.” Een understatement. De zanger-gitarist heeft eind januari zijn tweede solo-album opgenomen, er zijn plannen om weer met Ten East de studio in te gaan en eind maart komt de nieuwe Automatic Sam uit. ‘Arcs’ is opgenomen in 2016, toen Holkenborg zijn solo-album ‘Zero return’ uitbracht en in september ‘Skyline pressure’ van Ten East verscheen.

“Ik hou van muziek maken en dat doe ik het liefst zo veel mogelijk, met zo veel mogelijk verschillende mensen en op zo veel mogelijk verschillende plaatsen.” Het is volgens Pieter Holkenborg de enige verklaring voor zijn dadendrang. “Ik heb ook niet bijzonder veel talent, maar wel aanleg. Ik heb ook een boel geoefend op alle instrumenten die ik speel. Het is mooi dat ik daar iets mee mag doen en kan samenwerken met mensen als Gary Arce.”

Holkenborg noemt de gitarist van Yawning Man als een van zijn grote voorbeelden. “Toen ik zijn muziek leerde kennen speelde ik vooral drums en als ik gitaar speelde was dat met een superlompe versterker. Alles stond op 10. Door Gary ben ik gaan nadenken over een nuance, over een toon maken met je vingers.”

Naast Arce wijst Holkenborg ook naar Ron Asheton: “Ik heb lang geprobeerd om mijn gitaar net zo te laten klinken zoals op de eerste plaat van The Stooges. Asheton speelt eigenlijk twee instrumenten: de gitaar en zijn versterker. Bovendien gebruikt hij heel weinig akkoordenwisselingen en ook daar hou ik van.” Een herkenbare uitleg voor wie naar ‘Zero return’ luistert.

Masterplan
Het solo-album telt acht nummers en is in de zomer van 2016 de eerste release van een groot aantal projecten waar Holkenberg aan werkt. “Toch zit er geen groot masterplan achter”, lacht de gitarist, die in het dagelijks leven verantwoordelijk is voor de communicatie rond de Zwarte Cross en Mañana Mañana. “Ik had privé een boel tegenslag en dringend de behoefte om een weekeinde in mijn eentje een beetje te kloten, muziek te maken en daar is de plaat uit ontstaan.”

De nummers zijn in eerste instantie niet geschreven om uit te brengen. “Ik moest even stoom afblazen. Voor mij waren het gewoon flarden energie, maar Wout Kemkens, die ik de nummers had laten horen, begon er steeds weer over. Hij vond dat ik ze als een album moest uitbrengen. Omdat ik een bandmuzikant ben en geen solo-artiest, was ik daar helemaal niet mee bezig, maar toen hij er zo over door bleef drammen werd het ook in mijn hoofd steeds meer een album.”

Holkenborg en Kemkens kennen elkaar al jaren en zaten ooit samen in Shaking Godspeed. “Een steengoede band met Maarten Rischen op toetsen en bas, Wout op gitaar en ik achter het drumstel. Het was echt een tof bandje om in te spelen, een creatieve club en om met een van de beste gitaristen van Nederland samen te spelen is echt niet vervelend hoor.” Toch kiest Holkenborg uiteindelijk zijn eigen pad. Samen met Rense Slings richt hij Automatic Sam op.

Met Bob Hogenelst op drums en bassist Harm Wopereis worden zes nummers opgenomen en in eigen beheer uitgebracht. De EP ‘Hot Food Oil’ krijgt goede recensies in muziekblad OOR en bij de VPRO. “De mensen dachten toen dat we een rockband wilden zijn, maar de gedachte achter Automatic Sam is dat we allemaal stijlen bij de hand willen nemen en daar onze eigen draai aan geven. Toevallig is de eerste een rockplaat geworden, maar het had ook een soul album kunnen zijn of een free jazz plaat, of wat dan ook.”

Popplaat
Op ‘Arcs’, het derde album, klinkt Automatic Sam toegankelijker dan ooit. “Ik had echt de behoefte om de singer-songwriter uit te hangen”, lacht Holkenborg. “Dus liedjes met een kop en een staart, compleet refrein, een tussenstukje, bam! Heel compact. Ik hou echt van popmuziek en het was tijd om een popplaat te maken, naar onze begrippen dan.”

Het album is vorig jaar opgenomen en is om meerdere redenen op de plank blijven liggen. Begin december heeft de band een contract getekend met Goomah Music, dat niet alleen het album uitbrengt, maar ook de boekingen gaat doen. Op facebook kondigt de band vervolgens een single aan en stelt dat de ‘ogenschijnlijke stilte rondom Automatic Sam’ definitief voorbij is.

Rondom Pieter Holkenborg is het nooit stil. In 2016 deed hij mee op de platen van Sputnik 9 en Taxidermist, was hij actief met Generation Doom en Möthra en speelde hij met Ten East in de Baroeg in Rotterdam. “In de hoop dat we daar onze plaat konden lanceren”, aldus Holkenborg. “Maar Gary heeft het geloof ik niet zo slim gedaan met de rechten, dus ik zal hem uiteindelijk zelf wel op internet moeten kopen.”

Mañana Mañana
Ten East is een project van Gary Arce, die in 2014 met Yawning Man op Mañana Mañana in Hummelo stond. “Onze bassist was ziek, dus we konden niet spelen”, vertelt Arce. “Pieter en Erik Harbers kenden gelukkig een aantal van onze nummers en zijn goed in improviseren. Na een aantal biertjes hebben we besloten om het te doen en het optreden was fantastisch. We hebben toen direct besloten om samen wat op te nemen.”

Twee maanden later stonden de Nederlanders in Palm Desert, Californië. “Het was wel bijzonder om daar te zijn”, stelt Holkenborg. “Het is de plaats waar de woestijnmuziek is ontstaan. Nou ben ik niet zo’n fan-boy, maar hij is wel een van mijn grote muzikale helden. Als je dan bij die man in zijn garage, tussen allemaal oude rotzooi, met een paar versterkers een plaat bij elkaar staat te spelen, dat is echt wel iets waar ik ooit van het gedroomd.”

“We hebben een halve dag geoefend, wat gespeeld met wat losse ideeën”, kijkt Arce terug. “De volgende dag zijn we de studio ingegaan en ‘we just jammed our hearts out’. Van het beste materiaal hebben we een plaat gemaakt. Ik neem altijd op die manier op. Voor mij is dat het geluid van je hart.” Holkenborg: “Hij speelt gewoon alleen wat er in hem opkomt, alles intuïtief. Hij duikt er vol in.”

– tekst gaat verder onder video –

Ten East stond vervolgens nog twee keer op de planken. In februari 2015 speelden zij drie nieuwe nummers tijdens een set in Deventer en in Rotterdam werden twee songs gespeeld. Komend voorjaar hopen beide gitaristen opnieuw met elkaar te werken. Yawning Man plant een Europese tour en de opnamen voor het volgende Ten East-album vinden tijdens die trip in Nederland plaats.

Eigen plaat
Inmiddels heeft Holkenborg ook een tweede eigen album opgenomen. “Ik ben eind januari de studio in gegaan om een deels geïmproviseerde live-set te registreren. Ik heb alle nummers in een take en achter elkaar op band gezet. Verder speel ik nog met het idee om een plaat op te nemen met mensen die ik niet regelmatig spreek, of met wie ik niet zo veel muziek meer maak.” Hij noemt Wout Kemkens en Bob Hogenelst (Birth of Joy). “Gewoon met de hele club wat mij betreft, een Achterhoekse aangelegenheid.”

Voor de gitarist is dat een soort terugkeer naar daar waar het allemaal is begonnen. “Onze grootste droom was om met ons rammelende punkbandje op de Lichtenvoordse avond bij Café van Ooijen te staan. Toen dat eenmaal zo ver was hebben we toch staan ‘high fiven’ achter dat tentje bij Manus. Geweldig! Ik kende maar vier andere muzikanten die eigen muziek wilden maken, de rest wilde alleen maar in een coverband spelen.”

Om zijn horizon te verbreden, koos Holkenborg voor de Rockacademie in Tilburg. “Gewoon om nieuwe mensen te leren kennen. Ik had eigenlijk geen andere ambitie. Ik dacht meer van dat wordt afstuderen als het al lukt en dan ga ik wel bij Marku Bouw in Lichtenvoorde steigers in elkaar knetteren.”

Het liep anders. Hij studeerde af als drummer en speelde tussen 2003 en 2006 bij Woost. In de alternatieve rockband zat hij samen met Erik Harbers en Koen-Willem Toering, die hij tijdens zijn opleiding had leren kennen. Automatic Sam herenigde hem weer met de muzikale vrienden van weleer: Rense Slings, Bob Hogenelst. Harm Wopereis. Hij jamde met Wout Kemkens en zat korte tijd achter de kit bij Shaking Godspeed.

Geen concessie
Maar waar en met wie Holkenberg ook speelt, hij doet geen concessies. “Ik weet dat de muziek die ik maak commercieel gezien niet interessant is, maar dat maakt me geen bal uit. Als we nul albums verkopen vind ik het nog steeds te gek! Een miljoen is ook goed, maar dat is niet wat mij drijft.  Ik maak ook geen muziek om mijn ego te strelen; als ik het niet zou doen, zou ik helemaal gek worden, dus ik zal wel moeten.”

Om aan die drang te kunnen beantwoorden, is hij inmiddels minder gaan werken. “Het blijft noodzakelijk.” Hetzetfde geldt voor zijn muzikale voorbeeld. “Gary is timmerman, heeft vijf kinderen en moet hard lopen voor de centen. Ik vind het fijn wanneer mensen zich richten op de muziek en niet om de aandacht of likes op facebook. Je moet het doen vanwege artistieke ambitie. Dat is mijn overtuiging!”

Lees het interview hier op de site van Where The Bands Are. 

11 Maart: Donnerwetter Day 2017!

Het avontuurlijkste indoor festival dat tot in de kleine uurtjes doorgaat: Donnerwetter Day! De programmering is rond en liegt er niet om. Aanschouw hieronder al het moois dat u te wachten staat.

Ik heb het genoegen om er ook acte de présence te mogen geven. Niet met een reguliere set, maar met sonische functioneringsgesprekken waarbij ik op oorverdovend volume (on)gevraagd positieve feedback zal geven aan de aanwezigen. Zorgverzekeringspas en oordoppen meenemen s.v.p.

donnerwetter-day-2017