Interview met Behind The Corner

Pieter Holkenborg, frontman van Automatic Sam, heeft onlangs een soloalbum uitgebracht in eigen beheer: Zero Return. Deze plaat heeft hij opgenomen  in de oefenruimte van De Staat. Holkenborg vertelt over het opname proces.

Waar haalde je de inspiratie voor de muziek vandaan?
Om eerlijk te zijn kan ik zo geen duidelijke muzikale inspiratiebron voor de muziek op ‘Zero Return’ kunnen benoemen. Iedere muzikanten heeft zo zijn invloeden en die zijn altijd hoorbaar, maar de aanleiding (of inspiratie, zoals je wilt) was meer de situatie waar ik ten tijde van het opnemen en schrijven in verkeerde. Het was een wat verwarrende periode en ik had een boel aan mijn hoofd.

De nummers schieten dan ook alle kanten op, denk ik. Voor mij is het juist daarom een logisch geheel geworden. Of dit voor de luisteraar ook het geval is, durf ik niet te zeggen. In die tijd luisterde ik wel veel naar Velvet Underground, Can en Funkadelic. Als ik ‘Zero Return’ nu luister hoor ik dat soms wel wat terug, maar het is volgens mij vooral een naar binnen gekeerde plaat geworden.

En voor de tekst?
Mooie en minder mooie herinneringen, verschillende frustrerende gebeurtenissen van dat moment en mijn verbeelding.

Waar is de plaat opgenomen?
In de oefenruimte van De Staat. Dat pand is inmiddels gesloopt. Wij hadden met Automatic Sam het genoegen om ook van die ruimte gebruik te mogen maken en toen een weekend beide bands er niet hoefden te zijn ben aan de slag gegaan.

Welke gear is gebruikt?
Fender Stratocaster, Fender Telecaster, Fender Twin Reverb, Marshall JCM 800 Superlead, Fulltone OCD, Toadworks Mad Dog Fuzz, Boss Super Shifter PS-5, mijn kromme Spaanse gitaartje, Shure SM58, Shure Green Bullet, een basgitaar van Jop van Summeren (geen idee wat voor ding dat was), een kleine Ludwig drumkit van Tim van Delft, een samba-bal van de kringloop, een delay pedaal wat ik ergens vond in de oefenruimte (volgens mij iets Boss achtigs), Korg Monotron en het allerbelangrijkste: Tascam Porta One (vier sporen cassette recorder).

Anekdote van de opnamen?
Ik heb mij twee dagen en nachten opgesloten in het oefenhok met wat instrumenten met ‘Zero Return’ als eindresultaat. Vooraf was ik helemaal niet van plan om echt een album te maken. Ik had geen nummers op de plank liggen en geen woord op papier staan. Ik wilde vooral mijn gedachten verzetten en mijn hoofd leeg maken door voor mijzelf muziek te maken. Al die tijd was ik dus volledig in mijn eentje. Een of andere spannende anekdote heb ik daarom niet echt.

Wat op zich wel leuk was om te doen, was om de gitaarpartijen op vol volume in te spelen. De meeste studiotechnici zeggen vaak dat het onzin is om de versterkers hard te zetten. “Uit een klein versterkertje kun je ook een enorme sound halen!”, dat soort wijze woorden. Omdat er verder niemand was daar en het oefenhok ergens op een verlaten industrieterrein lag heb ik alle versterkers helemaal opengedraaid. Iedereen die wel eens een Twin Reverb voluit heeft gezet of alle knoppen van een 100 watt Marshall naar rechts heeft gedraaid weet hoe hard dit gaat. Al mijn kabels had ik aan elkaar gemaakt en ik ben zo ver mogelijk weg gaan staan. Vooral bij het nummer ‘Koolsteeweg’ trilde alles om mij heen. Zelfs de vloer schudde. Dat was een bijzondere ervaring.

Het meest trots op…
Dat ‘Zero Return’ er nu daadwerkelijk is en dat ik het helemaal bij mijzelf heb gehouden. Na het weekend voelde ik mij leeg. Toen ik dagen later de opnames terug luisterde was ik eigenlijk wel verrast. Een aantal vrienden heb ik de nummers laten horen en zij reageerden positief. Het idee ontstond bij mij om wat labels te benaderen. Daar kwam niets concreets uit en het label dat het wel wilde uitbreng wilde dat ik het in een echte studio overnieuw ging doen en de wat meer experimentele nummers zou inkorten, aanpassen of weet ik wat. Dat zag ik echt totaal niet zitten. Voor mij is het een heel persoonlijk album geworden wat ik in één vlaag heb opgenomen, daarom wilde ik er niet meer aan tornen. Het is wat het is. Ik liet het toen maar liggen en na verloop van tijd dacht ik er ook niet meer aan. Het was dat mijn kameraad en muzikale rots in de branding Wout Kemkens mij er af en toe aan hielp herinneren en mij stimuleerde om er wel echt iets mee te doen. Toen ik de vraag kreeg of ik in mijn eentje op Mañana Mañana zou willen spelen, dacht ik: “Oke, dit is de aanleiding om het nu toch door te zetten!” Ik ben een avond thuis aan het kliederen gegaan met verf en een viltstift en toen was het hoesontwerp ook klaar. Uiteindelijk heb ik het in eigen beheer uitgebracht en daar ben ik superblij mee. De mening, bemoeienis of goedbedoelde adviezen van anderen passen voor mij gewoon niet bij dit album.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s